Eraser 2.0

‘I don’t consider us friends anymore,’ said Shogo in such a cold voice it send shivers down Miharu’s spine. The handsome boy clenched his fists. His usual outgoing behavior was nowhere to be found. With this cold gaze in eyes, he seemed like another person. The wind blew his bangs in front of his eyes.
Miharu looked down. She was just as troubled as the boy that stood across from her. She had crawled herself up and started sobbing. The back of her hand could not hold back the tears from falling down her cheek. They landed on the cemetery as raindrops.

For a while both  remained silent. Shogo just stared into the distance with his mouth formed into a sarcastic smirk. Miharu slightly lifted up her chin. Looking for an explanation in Shogo’s eyes. All she could find were the snowflakes that fell from the sky.
‘What about all the times we had fun? Have you forgotten about them, Shogo?’ she asked through her tears.
As the fragile Koizumi recalled these good times her sniffing increased. Where had that boy with the everlasting smile gone? What had happened to him? Would Shogo be okay?
‘Fun? I don’t know what your kind of fun is, but I didn’t really enjoy myself. You’re holding me back, Miharu and I’m sick of it. I’ll decide what to do or not,’ Shogo said when he finally dared to look Miharu in the eyes.
‘But...’ she only managed to stumble.
‘No! Shut up! Stop bitching about it. You’re irritating,’ said Shogo in such an angry voice that it scared Miharu.
‘I’m sorry,’ she said softly. Wiping away all the teardrops from her eyes. ,I’m not trying to upset you. Can’t we work this out?’
Shogo made a sniffing sound that sounded like ‘heh’ and used his infamous smirk to match the attitude.
‘Don’t you get it? I don’t want to.’ The sentence had stopped very suddenly. Miharu wasn’t sure if she imagined Shogo continuing it in his mind.  For the words she heard didn’t match his cold appearance. I don’t want to do this, but this is for the best.

When the two childhood friends faced each other again, Shogo did something very unexpected – he smiled with such a pure intensity that the girl couldn’t help but blush. How would she ever be able to survive without that sparkling smile? How could she give up on a bond that was so precious to her? When her eyes began to tear up once again she wrapped her arms around Shogo’s chest. How could he be so warm during such a cold winter day?
‘Don’t go, please,’ said the redhead in between her tears.
The Asian boy looked troubled for a quick second, while he did nothing to stop her. Then he gently pushed her away. Gazing at her with a look that was colder than the snowflakes that fell upon them. Seconds after, Shogo turned his back towards Miharu. He raised his hand and walked away. Miharu waited for him to turn around and smile at her once more. She waited until the footprints of his converse were brushed away by a new load of snow.

Eraser

‘I don’t consider us friends anymore,’ I told her, while clenching my fist. My knuckles had turned tomato red, but I didn’t care. Nothing mattered as the cold wind gave her shivers. I resisted the urge to throw my arms around her and keep her warm. Perhaps it wasn’t the wind that made her shiver. My words and cold gaze could have been the trigger as well.
As she started to tear up, I couldn’t bare it anymore. I looked in front of me. Staring into a distance even I could not behold. In front of me I saw all the happy moments we had shared. I saw the laughter, the hugs and for a moment I could feel the warmth. Until I realised it was something of our past. One day she would understand. There would come a day she would forget me and move on with her life. It wasn’t as if she’d liked me anyway.
‘What about the times we had fun? Have you forgotten about them, Shogo?’ she asked through her tears.
If only I had forgotten. Then it wouldn’t hurt me this much to leave her behind.  It didn’t annoy me that much that her sniffing increased, but what was so irritating was the feelings it created within me. Feelings of guilt and regret. I had promised myself not to be sorry about anything. It seemed like I was forced to break that childish promise.
‘Fun? I don’t know what your kind of fun is, but I didn’t really enjoy myself. You’re holding me back, Miharu and I’m sick of it. I’ll decide what to do or not,’ I said finally facing her again.
‘But...’ she only managed to stumble.
‘No! Shut up! Stop bitching about it. You’re irritating.’ This wasn’t me. These words didn’t belong to me. I didn’t mean them, but still, they came out of my mouth. They were delivered with my voice. An angry one, that is.
‘I’m sorry,’ she said softly. Wiping away all the teardrops from her eyes. ,I’ll change if I have to!’
Now I had to confess I did get annoyed. How could she be so stupid to think this had anything to do with her? I was not going to pull the it’s me, not you card. That made us seem too much like a couple. A desire I could never fulfil.
We looked at each other. I smiled my most honest smile. I tried to incorporate all my true feelings into that one gesture. Hoping that her brain would grasp why I had to do this. Her eyes only got bigger and teared up again. I couldn’t say if the blush on her cheeks was due to the cold or the most handsome smile I was capable of.  Snowflakes fell onto our bodies. We would surely catch a cold later on. Though it seems Miharu had already gotten the flue by the way she sniffed.
I turned my back to her sorrow. Raising my hand into the air and then started walking. My shoes left a footprint into the white snow. Happy memories were taunting me again. I remembered playing with my cat and chasing each other through the forest. I remembered the swimming parties, the times we drew together and all my stories I made us relive. Every memory stabbed in my heart. In that same cold night, I made a decision I would spend a lifetime repairing it. I erased most of our happy times. Like they were footsteps that faded by a new load of snow.

Ik wil, ik wil: Boekenwenslijst

Ik vind het heerlijk om even weg te duiken in een boek.

Om te worden meegesleept door woorden,

die mij leiden naar verre oorden.

Dit zijn de literaire meesterwerken die ik nog zoek.

Gail Carriger - Timeless

Het laatste deel van de Parasol Protectonate series. Een geestige, onderhoudende serie. Hoofdpersonage Alexia Maccon is maar een apart geval. Veel te welbesproken voor haar tijd, maar misschien komt het omdat ze geen ziel bezit. Dit maakt haar soulless en een heuse bedreiging voor weerwolven en vampiers. Deze wezens laten haar echter niet met rust! Om meer te weten te komen over haar zielloze bestaan reist Alexia af naar Egypte.

Francesco Dimitri - Alice in Stoomland

Alice in Wonderland, maar dan anders! Deze versie speelt zich af in een industriële 'steampunk' tijd en deze wereld. Ben, een uitgever, leidt aan het Alice in Wonderland syndroom. Een ziekte waardoor hij gaat hallicuneren. Als hij van een onbekende schrijver een manuscript toegestuurd krijgt is het dan ook moeilijk fictie en realiteit te onderscheiden.

Simone van der Vlugt - In Mijn Dromen

Sinds ik De Reunië heb gelezen ben ik onder de indruk van Simone's schrijfstijl. Ze weet zo boeiend te schrijven dat ik compleet word meegezogen in het verhaal. Ik wilde De Reunië dan ook geen moment wegleggen. Zo'n prettige leeservaring wil ik nog wel eens meemaken. Omdat mediums mij altijd al hebben gefascineerd ben ik zeker benieuwd naar dit boek. Twintig euro voor een leesboek vind ik echter nogal veel geld. 

Cornelia Funke - Web van Inkt

Soms zijn boeken zo echt geschreven dat ze tot leven lijken te komen in je hoofd. Je kunt je dan een beeld vormen van de omgeving of personages. Maar wat als het hier niet bij blijft? Cornelia Funke heeft in het eerste deel , Hart van Inkt, boekenfluisteraars geschapen. Mensen met een speciale gave die woorden letterlijk tot leven kunnen wekken. In deel 2 vertrekt Maggie echter zelf naar de wereld der literatuur.

Cornelia Funke - Reckless

Jacob Reckless kent de geheimen van de wereld aan de andere zijde van de spiegel. Op een dag volgt zijn kleine broertje hem echter en wordt prooi van de duistere magie. Jacob's leven krijgt een ommekeer die niet positief uitpakt. Weet hij het nog recht te zetten?

Suzanne Collins - The Hunger Games

Na enkele enthousiaste posts op DeviantArt is mijn nieuwsgierigheid gewekt. Nu de film in aantocht is kan dit boek mij niet ontgaan zijn. Ik wil met eigen ogen lezen wat er nou zo leuk aan is.





Dit is ongetwijfeld deel 1 van mijn boekenwenslijst. Qua manga hoop ik nog meer te lezen van o.a Kimi ni Todoke, Nabari no Ou, Bakuman, Naruto, Say I love You en Kuroshitsuji.



I Bruise Easily...

Shogo Kurogane - that one boy

Shogo Kurogane is that one boy that knows how to lit up a whole room. Whenever he wants something his dark eyes light up. If he’s sporting that charming smile and intensely looking at you, it’s a sign he wants you. When he’s running his hand through his perfectly silky, but messy hair – which takes him more effort than he will admit – he’s seeking for attention again. Even if you do not want to look at him, it’s hard to resist this charming young boy. He will work girls like a charm with his self-proclaimed ‘magic  touch’. Alas, behind this teenage playboy hides a rebel looking for affection and acknowledgement. His smile and outgoing behavior hide many secrets. Shogo has a short temper though. When he is angry he will clamp his fists together, staring into the distance. His lips are curved into something between a smirk and a sarcastic smile. Even at this moment his eyes will pierce right through you, but the light seems to have fled from them.

The Hobbit

Naar dit boek was ik al een lange tijd nieuwsgierig. Het zal geen verrassing zijn als ik je vertel dat een van mijn favoriete genres, fantasyboeken zijn. Lezen is voor mij even wegduiken uit de dagelijkse sleur en je in een andere wereld bevinden. Fantasyboeken zijn daar perfect voor. The Hobbit was dus een geschikt verjaardagscadeau.

Mijn 'reis' door de bladzijdes begint in het hol van hoofdpersonage Bilbo Baggins. Daarbij laat ik de bladzijde die probeert uit te leggen dat eeuwenoude magische talen zijn vertaald naar het Engels even terzijde. Ik vind het knap dat Tolkien een eigen schrift heeft ontworpen, maar persoonlijk vind ik de introductie overbodig. Het is een leuke toevoeging, maar niets voor mij.
Toen ik begon met lezen moest ik even wennen aan de gedetailleerde beschrijvingen, die soms abrupt afgebroken werden, alsof de schrijver zich iets te binnen schoot. Tolkien springt van de hak op de tak. Het is alsof het verhaal voorgelezen wordt, wat het boek een bijzondere twist geeft. Als je eenmaal gewend bent aan deze manier van schrijven leest het heerlijk.

Mr. Bilbo Baggins geniet rustig van zijn thee, wanneer er ineens een stoet dwergen voor zijn deur staat. Precies zoals zijn oude vriend Gandalf voorspelt heeft. Hobbits zijn geen avonturiers, maar op de een of andere manier weet hij zich toch over te halen zich aan te sluiten bij hun genootschap. Samen met dertien anderen legt Bilbo een lange reis af. Op zoek naar een schat die nog mooier is dan alle prachtige verhalen. Daar staan alleen een paar nadelen tegenover. Ze moeten de beschermer van de schat, een draak, verslaan en als de reisgenoten dachten dat, dat alles was dan hadden ze het goed mis! The Hobbit is de proloog van het alom bekende The Lord of the Rings.

Soms vroeg ik mij tijdens het lezen wel eens af wanneer het spannender zou worden. Vooral in het begin neemt de beroemde schrijver alle tijd om zijn 'Middle-Earth' te beschrijven. Tijdens het stuk waar Bilbo de trollen ontmoet, zat ik niet op het puntje van mijn stoel. Anticipatie kan verwachtigingen enorm verhogen. The Hobbit is geen thriller. In plaats daarvan is het een meeslepend reisverslag dat de magie tot leven brengt. De wezens zijn niet rooskleurig opgeschreven. Daarom kan ook ik zeggen dat ik fan ben geworden van dit boek. En met die spanning kwam het tegen het einde ook wel goed.



Wat ik zo waardeer aan The Hobbit is dat Bilbo Baggins geen doorsnee hoofdpersonage is. We kennen allemaal de formule van een boek. Het hoofdpersonage is altijd degene die de problemen oplost. The Hobbit doorbreekt dit patroon! Hoewel Bilbo heldhaftige acties op zijn naam heeft staan, is hij niet degene die de beslissende doodslag uitdeeld.

"You are a very fine person, Mr. Baggins, and I am very fond of you; but you are only quite a little fellow in a wide world after all!" - Gandalf

Cosplay ideeën

Cosplay ideeën

no boys allowed edition~ >3<

1. Lluvia Loxar (Fairy Tail)

Een kostuum wat ik al eerder in gedachten heb gehad. Lluvia's persoonlijkheid vind ik leuk, maar ik ben vooral weg van haar leuke kleding.

2. Izumo Kakumi (Ao no Exorcist)



Gek genoeg kwam het idee om Izumo te cosplayen door haar gekke wenkbrauwen en paarse haar. Nu ik wat meer heb gekeken naar haar karaktertrekjes wordt het idee toch wel steeds aantrekkelijker. Is het raar dat ik haar echt wilde cosplayen omdat ze gek is op katten?



3. Aika S. Granzchesta (Aria the Natural)

De Aria series is een van mijn favoriete all time animes en manga. Aika is mijn favoriete personage uit de reeks. Need I say more?

'

3. Dead Master (Black Rock Shooter)



Haar characterdesign heeft mij altijd al aangesproken, zelfs toen alleen de OVA uit was. Toen ik een cosplayfoto van haar zag dacht ik: dat wil ik ook! Moeilijkheidsgraad: zowat onmogelijk :(.



Voor abunai 2012 wil ik mij weer eens als een vrouw verkleden! Tot nu toe heb ik maar twee cosplays gedaan. Hinata Hyuuga uit Naruto en Azusa Nanako (Azu-nyan) uit K-ON!! (listen versie).