Natsume Yuujinchou

Al van kinds af aan heeft Takeshi Natsume dingen kunnen zien die de meeste mensen met het blote oog niet kunnen waarnemen. Hij bezit namelijk de gave om geesten, de japanse mythologische wezens yokai, te zien. Het is moeilijk om iets te geloven wat je niet zien kunt en daarom word de jongen jarenlang voor leugenaar uitgemaakt. Zijn ouders zijn overleden en zolang als Takeshi zich kan herinneren reist hij van pleeggezin naar pleeggezin. In veel gezinnen is de zorg om de jongen ongewenst. Wat moeten we met hem aan? Waarom moet hij altijd voor zoveel problemen zorgen met zijn leugens?

Tijden lijken te veranderen als Natsume weer moet verhuizen. Hij komt te wonen in het dorp waar zijn grootmoeder, Reiko heeft gewoond. De jongen blijkt haar gave te hebben geërfd, maar dat is niet het enige. Ook is hem een boek met veel namen van yokai achtergelaten. Veel geesten zitten achter dit magische boek aan. De legende gaat dat iedereen die het boek in zijn handen heeft macht heeft over de personen aan wie de naam toebehoort.

De demon Madara heeft ook een oogje op het boek. Als Natsume onbewust de betovering ,waardoor Madara is gevangen, verbreekt is dit het het begin van een opmerkelijke vriendschap. De twee besluiten een deal te sluiten. Madara helpt Natsume in ruil voor de toe-eigening van het boek als Natsume komt te overlijden.

De omlijsting van het plot klinkt nogal heftig. Geesten, dood en geestelijke mishandeling van een kind. Het zal je dan ook zeer verbazen dat dit geen eng horrorverhaal, maar een ontspannen kinderverhaal is. Alles wordt op een rustige, ontspannen manier verteld. De Japanse mangaka Yuki Midorikawa weet als geen ander een ontspannen magische wereld te creeëren. Hoewel Natsume eerst als de dood is voor de yokai zal hij leren dat de wezens zo slecht nog niet zijn.

De anime en manga verschillen best veel van elkaar. In de tekenfilm is Natsume een rustige, goedaardige jongen die nog geen vlieg kwaad zou doen, terwijl hij in de strips een iets opvliegender karakter bezit. Ik moet eerlijk bekennen dat dit een van de uitzonderingen is waarbij ik meer heb met de anime. Het goedaardige karakter geeft een mooi contrast bij de verschrikkelijke jeugd die hij heeft moeten meemaken. Als kijker ben je er al snel uit dat hij dit allemaal niet verdiend. De manga vind ik daarintegen ook geweldig. Helaas niet zo leuk getekend als de anime, maar het verhaal blijft ijzersterk in mijn ogen.

De formule van beide platformen komt redelijk overeen. Per aflevering of hoofdstuk worden er kleine verhalen verteld met een gesloten einde. Deze verhalen laten meestal één yokai zien waar Natsume en Madara dan de naam van teruggeven of juist door worden aangevallen. Al deze 'stand-alone chapters' zijn gericht op Natsume's queeste. Het teruggeven van alle namen die in zijn 'book of friends' staan. Dit zorgt voor meeslepende, magische, emotionele, maar vooral ook grappige momenten. Vooral Natsume's 'helper' Nyanko-sensei steelt de show met zijn liefde voor eten, saké en stiekem toch ook wel voor Natsume ,en zijn koppige gedrag.

Ik ben al een paar jaar fan van de serie. Deze review is misschien niet helemaal betrouwbaar, aangezien ik maar twee delen van de manga in mijn bezit heb en de hele reeks van de televisieserie heb gezien. Toch kan ik zeker te weten zeggen dat beiden aan te raden zijn. Vooral als je fan bent van het slice of life genre en series zoals Aria (the Animation ect.) en Tamayura is Natsume Yuunjinchou iets voor jou.

The Hunger Games: Catching Fire

Zelden voelde ik zo de drang om te weten hoe het verhaal verder gaat. Meestal heb ik er weinig moeite mee om een verhaal weg te leggen en andere dingen te gaan doen. Hoe geweldig het ook mag zijn. Tot ik in aanraking kwam met The Hunger Games. Voordat ik het wist hield ik Catching Fire in mijn handen. Een boek dat je evenveel weet te verrassen als het eerste deel.

Hoe had Katniss ooit kunnen denken dat het over zou zijn na haar overwinning? Ze kan de gebeurtenissen in de arena geen moment uit haar gedachten krijgen. Het lukt Katniss maar niet haar oude leven terug op te pakken. De manier waarop president Snow haar toekomst probeert uit te stippelen helpt daar ook niet echt aan mee. Het liefste van alles zou ze hand in hand met Gale willen wegrennen, maar Katniss beseft maar al te goed dat haar dierbaren in gevaar zijn. Haar lieve zusje Prim die langzaam opgroeit, haar moeder die ze meer is gaan respecteren, Gale om wie ze zoveel geeft en Peeta, waarmee ze samen iets deelt wat niemand anders begrijpt. Maar zullen haar pogingen genoeg zijn? Is het niet te laat om mee te werken met de plannen van The Capitol? Moet ze de start van een revolutie wel stoppen? In dit deel blijken Katniss en Peeta verwikkeld te zijn in dingen die ze nooit hadden kunnen voorspellen. De klok tikt maar weg. Het lijkt er op dat 'the odds' niet in het voordeel van Katniss zijn.

Ik werd compleet gegrepen door dit boek. Het duurde dan ook niet lang voordat ik het uitgelezen had.
De gebeurtenissen stapelden maar op en wanneer je dacht dat het niet erger kon worden wist Collins je toch weer te verrassen. De plotwendingen kwamen op de juiste momenten. Net wanneer je het idee kreeg dat het verhaal wat begon in te zakken gebeurde er toch weer iets spannends. Sommige wendingen leken voorspelbaar, maar bleken totaal anders te zijn dan ik dacht. Hoewel ik het algemene plot van The Hunger Games geweldig vind is het elkaar uitmoorden in een spel niet totaal nieuw. Eerder werd dit idee al uitgevoerd in de Japanse manga en film Battle Royale en de Amerikaanse film The Running Man. Wat deze serie wel uniek maakt is de uitvoering.

Een minpunt is wel dat sommige delen die je uitvoerig beschreven zou willen zien soms wat snel gaan. Er is niet genoeg tijd voor (geforceerde) romantiek. Als hopeloze romanticus had ik daar wel iets meer van willen lezen. Ook word de start van de 75ste editie van The Hunger Games nogal vluchtig beschreven. Been there, done that moet de schrijfster hebben gedacht. Ik moet zeggen dat het concept van het spel goed gerecycled is. Ik had verwacht dat het veel van hetzelfde zou worden, maar gelukkig weet Collins als geen ander hoe ze vernieuwing moet brengen. Een van de nieuwe sterren van het boek is Finnick Odair en hij steelt de spotlight alsof hij ervoor geboren is. Helaas waren er niet heel veel andere karakters die de kans kregen om te stralen.

Laatst schoot mij nog iets te binnen. Iets wat deze serie anders maakt dan andere series die ik heb gelezen. Het viel mij op dat Katniss een rol heeft die vaak aan de man wordt gegeven. Ze weet precies hoe ze iemand anders in elkaar moet slaan, kan jagen, weet hoe ze moet omgaan met een pijl en boog, praat niet graag over haar gevoelens, besteed niet zoveel tijd aan haar uiterlijk en heeft de drang om haar dierbaren te beschermen. Haar partner Peeta heeft dan weer meer een vrouwelijke rol. Als hij Katniss niet had was hij allang dood geweest, want als het om vechten gaat is Peeta niet de sterkste in de arena. Daarintegen is zijn sterkste kant camouflage, omdat hij altijd zo goed was in het versieren van een cake. Peeta weet heel het volk te betoveren met de charme van een hopeloos verliefd meisje. Het is Katniss die de ballen heeft, niet hem. Toen ik mij dit realiseerde werd mijn liefde voor The Hunger Games alleen nog maar groter. Wie zegt dat vrouwen niet hun 'mannetje kunnen staan'?

The Hunger Games

The Hunger Games is voor mij het nieuwe Twilight. Voordat jij je frusterend dingen gaat afvragen als: wat zei ze?! vertel ik alvast dat het hierbij niet om de inhoud gaat. Begrijp mij dus niet verkeerd met dit statement. Ik maak deze vergelijking, omdat de manier waarop ik de boeken ontdekt heb overeen komt. Ineens was er de hype over een voor mij onbekend boek. De film was in aantocht. Overal waar ik kwam hoorde ik wel iets over het verhaal. The Hunger Games was gewoon niet te missen. Dit wekte mijn nieuwsgierigheid. Is het boek echt zo goed als ze zeggen?

© Tumblr

Toen ik aan het boek begon draaide de film al in de bioscopen. Inmiddels ben ik in het tweede boek bezig en heb ik de film nog niet gezien. Wel heb ik even getwijfeld of ik niet eerst de film zou gaan kijken. Het blijft natuurlijk altijd een moeilijke keuze. Bekijk ik de film eerst, maar ben ik dan niet meer zo verrast door het boek of lees ik het boek eerst en valt de film dan tegen? Ik vind het boek altijd beter. Er is veel meer ruimte om het verhaal uit te leggen. Wanneer je te maken hebt met een goed boek valt alles precies op zijn plaats. Het is heel moeilijk dit perfect te vertalen naar een film. Bovendien zorgt een boek ervoor dat jouw fantasie de vrije loop kan gaan. Het prikkelt je eigen versies te maken van de karakters in je hoofd. Voor mij heeft dat een bepaalde charme.

© Instagram

Het verhaal speelt zich af in de toekomst. Amerika is verdeeld in 12 districten. Ooit waren het er dertien, totdat de rebellen toesloegen. Zeventig jaar geleden werden deze rebellen van district 13 genadeloos verslagen door 'The Capitol'. Om het hele volk eraan te herinneren dat The Capitol alle macht in handen heeft hebben ze een verschrikkelijk slachtfestijn georganiseerd: The Hunger Games. Alle kinderen van 12 tot 18 worden in een pot gestopt. Per district worden er twee kandidaten naar het spel gestuurd. Een meisje en een jongen. Wanneer de arme Primrose Everdeen uitverkoren wordt als kandidate kan haar grote zus Katniss het niet over haar hart verkrijgen haar twaalfjarige zusje mee te laten doen. Daarom doet ze iets wat in jaren niet is gebeurt: ze geeft zich op als vrijwilliger. Samen met Peeta Mellark, een jongen die je gewoon niet kùnt haten, vertrekt ze naar het 'front'. Een spel op leven en dood, waarbij de winnaar iedereen moet vermoorden. Haar moeder, zus en beste vriend Gale zal ze hierbij achter moeten laten. In de arena zal Katniss onderscheid moeten maken tussen wat echt en wat nep is.

© weheartit

Ik ben fan! Het boek is echt heel goed. Zonder twijfel het beste wat ik dit jaar (tot nu toe) gelezen heb. Er is contstant spanning. Je voelt een bepaalde druk. Wanneer ik de trein uitstapte en ik mijn boek weg moest leggen was ik altijd even stil. Een bepaalde nasmaak bleef hangen. De opressie van The Capitol is verschrikkelijk. Hoewel het boek volgens mijn druk een kinderboek is, kan ik mij hier totaal niet in vinden. Katniss en Peeta moeten dingen doorstaan die onverstelbaar zijn, maar zo echt lijken. Ik vind dat reviews nep overkomen als mensen alleen maar positieve dingen op kunnen noemen, maar Suzanne Collins is een briljante schrijfster. Het enige negatieve puntje dat ik kan vinden is dat het boek soms net iets te snel ging. Niet eens zodat het verwarrend werd, maar het was leuk geweest als sommige (romantische) stukjes uitgebreider beschreven waren.

© Tumblr

The Hunger Games: Catching Fire is al bijna uit en wanneer ik daar doorheen ben weet ik nu al dat ik naar de winkel zal rennen om het laatste deel.

Timeless

Een paar jaar geleden kwam een vriendin aanzetten met een nummer van het Amerikaanse manga magazine Yen Press. In dit nummer stond iets wat je niet zou verwachten in een tijdschrift als dit. Een klein stukje uit een verhaal van Gail Carriger, Soulless. Toen viel het mij al op dat ze een originele en grappige pen had. Enkele jaren later heb ik het vijfde en laatste deel uit de Parasol Protectorate Series uitgelezen.

© Orbit

Wat ik zo mooi vind aan deze boeken is dat ze nieuwe ideeën beademen in een "oude" wereld. De boeken spelen zich af in een alternatieve supernatural versie van de 19de eeuw. Niet zelden zul je uivindingen tegenkomen die meer van deze tijd lijken te zijn. Ook worden onderwerpen als homoseksualiteit niet gemeden. Seksualiteit in het algemeen wordt vaak genoeg beschreven. Soms is dat wat onwenning, maar gelukkig niet irritant. Een van de grootste kwaliteiten van deze boeken is dat ze blijven boeien. Er is geen saai moment te bekennen.

In dit laatste deel worden Alexia en haar dochter uitgenodigd door de Koniging der vampierenkonigingen. Laat zij nou net in Egypte wonen. Alexia's nieuwsgierige aard wint het van alles. Misschien kan deze reis ervoor zorgen dat ze meer te weten komt over haar bestaan als supernatural of de krachten van haar peuter,  Prudence. Zo gebeurt het dat Alexia, haar man Lord Conall Maccon, Prudence en Ivy Tunstell plus toneelvereniging naar het warme land vertrekken. Een reis die onvergetelijk(of onvergefelijk?) zal worden. De jonge weerwolf Biffy wordt thuis in Londen op een moordzaak gezet, maar hij zal ondervinden dat hij enige afleiding niet kan weerstaan.

© Orbit

De boeken in de Parasol Protectorate blijven boeien en Timeless is hierin geen uitzondering. Wel moet je er in het begin even inkomen, aangezien er tussen het vorige deel Heartless en het vijfde boek een timeskip van twee jaar zit. Bovendien zijn de boeken niet altijd even makkelijk te lezen, omdat Gail Carriger een ouderwetse manier van vertellen heeft. Het is een schrijfstijl die enorm bij het boek past, maar het is ook een feit dat het ervoor zorgt dat het boek er niet makkelijker door te lezen is. Dan zal ik nog maar niet beginnen over de zelfverzonnen woorden die soms moeten worden uitgepluisd alsof ze een raadsel zijn. Een andere irritatie is dat Carriger er een handje van heeft gebruik te maken van het 'cliffhanger-fenomeen'. Wanneer het echt spannend word schakelt ze over naar een andere verhaallijn. Deze irritatie komt natuurlijk vooral doordat de boeken zo leuk en spannend zijn om te lezen. De fantasie van de schrijfster lijkt grenzeloos. Ik kan dan ook zeggen dat de boeken niet te vergelijken zijn met andere dingen die ik heb gelezen. Dat vind ik toch knap in een wereld waarin bijna alles al bedacht lijkt te zijn.

Nieuwsgierig geworden naar het vijfde deel van de Parasol Protectorate Series? Lees dan deze preview op Facebook: https://www.facebook.com/theparasolprotectorate?sk=app_308471779201889

Of ga op zoek naar de andere vier delen: Soulless, Changeless, Blameless (hierover heb ik ook een review geschreven) of Heartless.

Memoirs of a Geisha

Geisha's fascineren mij. Misschien ligt het aan de prachtige kimono's, de rode lippen, de elegante manier van bewegen of de associatie met thee. Misschien is het de mysterieuze setting waarin deze vrouwen leefden. Een wereld zo anders als de mijne.
Wie weet zie jij geisha's als niets anders dan aziatische hoeren. Hoewel het zeker waar is dat ze mannen vermaakten voor hun beroep, gingen de Japanse vrouwen niet met iedere man naar bed. Geisha's moeten op de mannen overkomen als een levend kunstwerk. Daarom leerden ze ook dans, zang, het Japanse instrument shamisen en nog vele andere skills. Stiekem heb ik er bewondering voor dat deze vrouwen werden opgeleid als artiesten.

Memoirs of a Geisha was dan ook een boek wat al een tijd op mijn lijst stond. Toch ben ik blij dat ik het niet eerder heb gelezen. Ik denk dat ik het dan niet zoveel had gewaardeerd als nu. Arthur Golden, de schrijver van het boek, gaat seksuele onderwerpen niet uit de weg. Deze weet hij op een subtiele en sensuele manier te brengen. Een die naadloos aanslaat bij de geisha's. De kleine Chiyo beschrijft de boezem van haar zus dan ook als Mount Fuji. Een opmerking die ervoor zorgde dat ik hardop moest lachen in de trein.

De moeder van Chiyo en Satsu is erg ziek. Om de behandeling van zijn vrouw te kunnen betalen doet hun vader een van de ergste dingen die je als ouder kan doen. Hij verkoopt zijn kinderen. De kleine Chiyo valt op door haar prachtige blauwe ogen. 'Er zit veel water in jou,' heeft ze van haar moeder geleerd. Chiyo wordt verkocht aan een okiya, een geishahuis. Haar zus Satsu wordt ergens anders heen gebracht. Het kleine meisje heeft moeite zich aan te passen aan haar nieuwe thuis. Niet in de minste mate door de gemene geisha Hatsumomo. Waarom zit ze haar zo dwars? Wat heeft Chiyo verkeerd gedaan? Door de streken van Hatsumomo lijkt het erop dat Chiyo nooit een geisha zal worden. Tot de dag dat ze de 'chairman' ontmoet. Vanaf die dag neemt haar leven een nieuwe wending. Als een rivier waarin een nieuwe aftakking is ontstaan, op weg naar een nieuw spoor. Wanneer geisha Mameha het meisje alle kneepjes van het vak leert weet Chiyo dat ze maar een doel heeft in het leven. Ze wil geisha worden om het hart van de chairman ooit eens te kunnen veroveren. Voortaan zal ze als Sayuri door het leven gaan. Lees meer over de wondere wereld van geishas terwijl Sayuri in aanraking komt met Nobu. Een ongewenst obstakel op haar pad van geluk. Zal Sayuri zich laten leiden als een rivier door het landschap of leert ze haar eigen keuzes maken?

Het boek is geschreven in de ik-vorm. De proloog van het verhaal vind ik overbodig. Een Amerikaanse man beschrijft hier dat hij de beroemde geisha Sayuri mag interviewen. Stukken als deze zetten mij altijd op het verkeerde been. Hoewel Memoirs of a Geisha een fictieverhaal is stelt de proloog dat het verhaal toch echt waargebeurd is. Ik snap hier de toegevoegde waarde niet van. Het enige wat de proloog voor mij doet is duidelijk maken dat de wereld van geisha's een onbekende wereld voor ons westerlingen is. Dat was ook wel duidelijk zonder die proloog!
Verder heb ik weinig op dit boek aan te merken. Ik durf het zelfs een meesterwerk te noemen. Dit boek gunt ons een kijkje in de wondere wereld van het oosten. Hoewel dit boek daadwerkelijk fictie is, is de levensstijl van de geishas zo goed als historisch correct beschreven. Het boek weet te boeien op iedere bladzijde. Of het nu gaat over de levensstijl van een geisha, de listen van Hatsumomo, de hartstocht naar de chairman, Sayuri's leven tijdens de Tweede Wereldoorlog of de (afbrokkelende) vriendschap met Nobu. Als ik weer leesvoer nodig heb zal ik zeker eens op zoek gaan naar verhalen die zich afspelen in Azië.

The Hobbit

Naar dit boek was ik al een lange tijd nieuwsgierig. Het zal geen verrassing zijn als ik je vertel dat een van mijn favoriete genres, fantasyboeken zijn. Lezen is voor mij even wegduiken uit de dagelijkse sleur en je in een andere wereld bevinden. Fantasyboeken zijn daar perfect voor. The Hobbit was dus een geschikt verjaardagscadeau.

Mijn 'reis' door de bladzijdes begint in het hol van hoofdpersonage Bilbo Baggins. Daarbij laat ik de bladzijde die probeert uit te leggen dat eeuwenoude magische talen zijn vertaald naar het Engels even terzijde. Ik vind het knap dat Tolkien een eigen schrift heeft ontworpen, maar persoonlijk vind ik de introductie overbodig. Het is een leuke toevoeging, maar niets voor mij.
Toen ik begon met lezen moest ik even wennen aan de gedetailleerde beschrijvingen, die soms abrupt afgebroken werden, alsof de schrijver zich iets te binnen schoot. Tolkien springt van de hak op de tak. Het is alsof het verhaal voorgelezen wordt, wat het boek een bijzondere twist geeft. Als je eenmaal gewend bent aan deze manier van schrijven leest het heerlijk.

Mr. Bilbo Baggins geniet rustig van zijn thee, wanneer er ineens een stoet dwergen voor zijn deur staat. Precies zoals zijn oude vriend Gandalf voorspelt heeft. Hobbits zijn geen avonturiers, maar op de een of andere manier weet hij zich toch over te halen zich aan te sluiten bij hun genootschap. Samen met dertien anderen legt Bilbo een lange reis af. Op zoek naar een schat die nog mooier is dan alle prachtige verhalen. Daar staan alleen een paar nadelen tegenover. Ze moeten de beschermer van de schat, een draak, verslaan en als de reisgenoten dachten dat, dat alles was dan hadden ze het goed mis! The Hobbit is de proloog van het alom bekende The Lord of the Rings.

Soms vroeg ik mij tijdens het lezen wel eens af wanneer het spannender zou worden. Vooral in het begin neemt de beroemde schrijver alle tijd om zijn 'Middle-Earth' te beschrijven. Tijdens het stuk waar Bilbo de trollen ontmoet, zat ik niet op het puntje van mijn stoel. Anticipatie kan verwachtigingen enorm verhogen. The Hobbit is geen thriller. In plaats daarvan is het een meeslepend reisverslag dat de magie tot leven brengt. De wezens zijn niet rooskleurig opgeschreven. Daarom kan ook ik zeggen dat ik fan ben geworden van dit boek. En met die spanning kwam het tegen het einde ook wel goed.



Wat ik zo waardeer aan The Hobbit is dat Bilbo Baggins geen doorsnee hoofdpersonage is. We kennen allemaal de formule van een boek. Het hoofdpersonage is altijd degene die de problemen oplost. The Hobbit doorbreekt dit patroon! Hoewel Bilbo heldhaftige acties op zijn naam heeft staan, is hij niet degene die de beslissende doodslag uitdeeld.

"You are a very fine person, Mr. Baggins, and I am very fond of you; but you are only quite a little fellow in a wide world after all!" - Gandalf

Pride and Prejudice

Twijfelend sta ik voor de engelse boeken in de mediatheek. Mijn blik word getrokken door een titel op een kaft. Pride and Prejudice van Jane Austen. De film met Keira Knightley behoort tot een van mijn favorieten. Iedere keer weer wordt ik meegesleept door het sterke karakter van Elizabeth Bennet en de misverstanden rondom de knappe Mr. Darcy. Met twijfels die niet willen wegtrekken besluit ik het boek mee te nemen. Ik hou immers van lezen, dan moet het toch wel lukken hier een boekverslag van te maken?
Na enkele pagina's te hebben gelezen geef ik het op. Ik kom niet door het boek heen. Ellenlange zinnen die alleen maar erom heen draaien. Ik pak wel iets makkelijkers.

Toch blijft het knagen. Als de film zo goed is, kan het boek dan echt wel zo slecht zijn? Het idee om Jane Austen nog een tweede kans te geven begint een vorm te krijgen in mijn gedachten. Zo kan het dan ook dat ik een paar jaar later de Selexyz in Tilburg bezoek. Enthousiast bevind ik mij onder de boeken. Dit is waar ik mij thuis voel. Bij de sectie engelse literatuur zie ik het boek weer staan. Ik rek mijn hand uit en pak Pride & Prejudice uit de kast. Een gevoel van voldoening overrompeld me. Snel lees ik de achterkant - wat ik altijd doe als ik boeken uitzoek. Het volgende moment betrap ik mij erop dat ik de eerste pagina's van het verhaal aan het lezen ben. Nu word ik wel meegesleurd in het verhaal. Ik word er blij van. Hoewel ik het geld flink heb laten rollen die dag, bedenk ik mij dat als ik alleen al blij word van het vasthouden van dat boek, ik het maar gewoon moet kopen. Zo gebeurt het dat ik als tevreden klant de winkel uitloop.



Voor wie het verhaal niet kent beschrijf ik Pride & Prejudice even in een notendop. Mrs. Bennet heeft maar één levensdoel voor ogen. Haar vijf dochters aan de man brengen. Wanneer Mr. Bingley naar het platteland verhuisd ziet de moeder dan ook haar kans. Gelijk heeft ze, want Mr. Bingley valt als een blok voor haar oudste dochter Jane. Ook zijn vriend Mr. Darcy is meegegaan. Wanneer Elizabeth "Lizzy" Bennet hem voor het eerst ontmoet gedraagt hij zich hooghartig en wil niet met haar dansen. Wanneer de beste man haar dan ook nog eens bestempeld als "niet mooi genoeg" besluit ze dat ze hem niet kan uitstaan. Maar staan haar trots en misperceptie haar niet in de weg? En wat heeft Mr. Darcy toch tegen de charmante soldaat Mr. Wickham? Wie van de twee spreekt de waarheid? Pride & Prejudice is geen verhaal over liefde op het eerste gezicht, maar wel over echte liefde. Het is dan ook niet voor niks dat miljoenen vrouwelijke lezers vandaag de dag nog steeds op zoek zijn naar hun eigen Mr. Darcy.



Wat mij opviel is dat het boek helemaal niet zo traag en langdradig verloopt als men zou verwachten. Het is immers eeuwen geleden geschreven. Wanneer je eenmaal gewend bent aan de zinsconstructie en de wijze waarop ze toen leestekens gebruikten verlopen de gebeurtenissen best snel. Het duurt niet lang voordat Elizabeth, Mr. Darcy ontmoet. Ik heb het boek niet als stoffig en saai ervaren, maar juist tijdloos. De zenuwen en drukmakerij van Lizzy's moeder zijn hilarisch. Meerdere keren herkende ik Elizabeth en haar moeder in mezelf en de vrouw die mij grootbracht. Mr. Bingley en Jane lijken nog perfecter voor elkaar naarmate het verhaal vordert. Mr. Collins is een enorme ongemakkelijke man die verbleekt bij de charme van Mr. Darcy.

Mr. Darcy... de man van wie ik toch het meeste heb genoten in het boek. De misverstanden rondom zijn persoon zijn ijzersterk. Eerst komt hij over als een arrogante kwal, maar tegen de tijd dat hij zich veronschuldigd tegenover Lizzy is mijn mening compleet veranderd. Mensen die verlegen en stil zijn onder vreemden kunnen namelijk nog wel eens arrogant overkomen. Als jij je interesseert in de 19de eeuw en romantiek is dit dan ook een geweldig boek. Wel is het aan te raden een goede basiskennis van Engels te bezitten, anders is er geen doorkomen aan. De brieven van Mr. Collins zullen waarschijnlijk nooit vlot lezen en zijn tot de irritatie aan toe enorm langdradig. Wees gerust, dit is dan ook de bedoeling geweest van de schrijfster. Wel vind ik het jammer dat sommige gebeurtenissen vluchtig worden beschreven. Zo wordt er bijna geen enkele regel besteed aan de verloving van Jane en Bingley. Ik had graag gezien dat deze romantische gebeurtenis tot in detail beschreven werd. Het is ook belangrijk dat je tijdens het lezen bedenkt dat het boek zich in een totaal andere tijd afspeelt. Het weglopen van Kitty met Mr. Wickham wordt als een enorme schande gezien. Dit kan over the top overkomen, maar je moet je wel bedenken dat zo'n meisje als een hoer werd bestempeld en zo haar hele familie te kijk zette. Het werd nou eenmaal als enige taak van de vrouw gezien om te trouwen en kinderen te baren. Gelukkig zorgt de "grote mond" van Lizzy voor de nodige feministische tegenslag.

Ik ben blij dat ik ook het boek een tweede kans heb gegeven. Ik kan imiddels zeggen dat deze klassieker ook tot een van mijn favorieten behoord. Ik kan niet wachten om aan een ander "oud" boek te beginnen.

Victoriaans Avontuur Zonder Schuldgevoel

Een vriendin vertelde mij over de Parasol Protectonate series. Een victoriaans fantasyavontuur wat vampieren en weerwolven in een totaal ander licht zet dan Twilight. Het debuut van schrijfster Gail Carriger, Soulless heb ik dan ook verslonden. Wat deze boeken zo speciaal maakt is de manier waarop ze geschreven zijn. Eerder genoemde schrijfster lijkt in het verleden te leven, maar heeft toch haar blik op de toekomst gericht. Haar woordkeuze lijkt wel uit een ander tijdperk, maar past daarom niet minder bij de Victoriaans geïnspireerde wereld die Carriger geschapen heeft.

Blameless vindt plaats in een wereld waar weerwolven en vampieren geïntegreerd zijn in de Britse samenleving. Uitvindingen die vergelijkbaar zijn met moderne vindsels zoals de computer hebben ook zijn plaats gevonden. Het hoofdpersonage, Alexia Maccon, voormalige spinster Alexia Tarabotti is een pittige tante die getrouwd is met een weerwolf. Door een "ongelukje" is haar leven verre van volmaakt en is een ziel niet alles dat ze mist. Samen met vriendin en uitvindster Madame Lefoux reist ze af naar haar land van herkomst, Italië om meer te weten over haar soort, de Prenaturals en 'the inconvience'.

Prenaturals zijn mensen zonder ziel die bij een enkele aanraking elk bovennatuurlijk wezen weer sterfelijk kunnen maken. Elkaar tegenkomen zal echter niet zo snel gebeuren, want de soort raakt verstikt als ze elkaar alleen maar naderen. Misschien ligt het aan mij, maar voor zover ik weet is dit idee zeker origineel. Op geniale wijze weet de schrijfster oude beschavingen, prachtige legendes en nieuwe culturen in het verhaal te weven. Het resultaat is een geloofbare wereld, die zo geschreven is dat zij geen enkel moment vervelen gaat.

De boeken zouden niet half zo leuk zijn zonder de personages. Stuk voor stuk hebben ze hun eigen charme. Allemaal voelen ze aan als echte mensen. Er is geen spoor van oppervlakkigheid te herkennen. Enkele favorieten zijn hoofdpersonage Alexia Maccon die haar tijd ver vooruit is, Miss Ivy Hisselpenny (Mrs. Tunstell) wiens chaotische spreekwijze al even gek is als haar smaak in hoeden, de flamboyante maar extravagante Lord Akeldama en de impulsieve ietswat chagerijnige Lord Maccon.

Aangezien deze boeken niet in het nederlands uitgegeven zijn maar in het engels (of duits) is het wel aan te raden dat je een redelijk gevord niveau engels bezit (of in ieder geval makkelijk alles kon bijhouden op school). Carriger houdt er namelijk van ouderwetse woorden te gebruiken. Mijn wetenschap van engels komt vooral door de nieuwe (amerikaanse) media en dus zijn er heel zelden stukjes die ik wel eens moet overlezen voordat ik precies de context kan achterhalen. Dit komt niet heel vaak voor, dus ik stoor mij er niet aan. Bovendien merk ik dat mijn engels er juist alleen maar beter van wordt. Ik smul net zo van deze boeken als Alexia smult van pesto en thee.

Everybody Breaks A Glass

LIGHTS is sinds een jaar of twee een van mijn favoriete artiesten. Niet alleen is haar muziek enorm creatief en dansbaar, ook qua persoonlijkheid is deze vrouw zeker een voorbeeld voor mij. Wanneer deze electropop zangeres uit Canada een nieuw nummer ten hore bracht via haar YouTube kanaal was ik ook blij verrast om te horen dat het ietswat anders was dan de snippets die ik eerder gehoord had.

Dit nummer laat iets meer techno horen dan ik van LIGHTS gewend ben. Zeker als je de preview luistert, die de laatste minuut laat horen. Voor mij was dit even wennen, maar na een keer de volledige versie te hebben beluisterd ben ik verkocht. De beat is catchy, maar toch origineel. De rustigere stukjes geven een mooie overloop naar het heftigere refrein. Tekst in een nummer is voor mij heel belangrijk en Everybody Breaks A Glass heeft zeker een paar geniale rijmpjes in zich. LIGHTS is niet het welbekende top40 geluid, maar wel de starpotentie. LIGHTS is verlichtend in de muziekwereld. Een artieste die ik iedereen aanraad. Vooral als je fan bent van de muziek van Owl City.

Is dit nummer niets voor jou? Ik raad je dan zeker aan verder te kijken dan één nummer en de hits Second Go, Drive My Soul, Ice en Pretend (Reprise) een kans te geven. Je zult er geen spijt van hebben!

Ano Hi Mita Hana no Namae wo Bokutachi wa Mada Shiranai

Kort, maar krachtig. Hoewel de lange naam anders doet vermoeden, heeft deze serie maar 11 afleveringen en ik heb hem dan ook in één dag afgekeken. AnoHana mag zich met recht een tranentrekker noemen. Terwijl dat ik dit typ heb ik nog steeds een brok in mijn keel.

De recente anime verteld het verhaal van zes jeugdvrienden. Opgroeien betekend veranderen en wanneer Menma voor de ogen van Jintan verschijnt is alles anders dan voorheen. De vriendengroep is uit elkaar gevallen, iedereen is opgegroeid en hun eigen weg in geslagen. Wat deze mensen nog verbonden maakt is het verlies dat ze moeten delen. Stuk voor stuk moeten ze leren leven met een permanent schuldgevoel. Wat als het anders was verlopen? Was Menma dan niet verongelukt?
Jintan denkt in eerste instantie dat het een illusie moet zijn. Gewoon een hallucinatie die veroorzaakt is door die verrekte zomer. Per ongeluk verteld hij een oude vriend over de geest die rond hem spookt en deze lijkt het verhaal nog te geloven ook. Uiteindelijk gaat hij het zelf ook geloven, net als zijn oude vriendengroep. Ze ondervinden steun aan elkaar, maar ook verwarring. Waarom kan alleen Jintan Menma zien?! Wat zorgt ervoor dat ze naar de hemel gaat? Komen ze ooit over haar dood heen?
Samen besluiten ze de laatste wens van Menma waar te maken. Doen ze dit echter wel voor de goede redenen en niet voor simpelweg voor zichzelf? Eens wens die te maken heeft met het verlies van Jintan's moeder. Hebben de Super Peace Busters het in zich om deze wens te vervullen?

Binnen no time merkte ik dat ik meer wilde van deze serie. Urenlang heb ik aflevering na aflevering zitten bekijken. Mij afvragend of ze hun doel zouden vervullen. Echte actie zul je in deze anime niet aantreffen. Alle "actie" zit hem in de emotionele gebeurtenissen of gedachtes. Gezien het genre slice of life, wat letterlijk stuk uit het leven betekend, was dit geen verrassing. Persoonlijk ben ik na het zien van meesterwerken als Aria The Animation (enz.) en Natsume Yuujinchou fan van het genre. Ik zeg niet dat dit een serie voor iedereen is, maar als je gek bent op werken zoals Clannad en Air zou ik deze anime zeker ook een kans geven.

Qua plot waren er wel een paar minpunten. Zo wordt er nooit duidelijk uitgelegd waarom de hoofdpersoon een semester niet op school geweest is. Nu is dat niet heel relevant voor het verhaal en is school meer een afleiding die heel subtiel in het plot wordt verweven. Met een enkele uitschieter. Wat raar is vind ik dat niemand heeft gevraagd of Menma een voorwerp kan bewegen en ze pas in de zevende aflevering erachter komen dat ze wat in haar dagboek kan schrijven. Vooral omdat Tsuriko al kaarsen meenam om de geest van hun jeugdvriendin op te roepen. Het feit dat het schrijven alleen lukt in de geheime ontmoetingsplaats van de zes vrienden is ook merkwaardigheid en cliché. De reden is waarschijnlijk omdat ze erg gehecht was aan die plaats, maar dat is maar een wilde gok, aangezien er geen verklaring gegeven wordt.

Al met al is AnoHana een serie waar ik van genoten heb, ook al was het maar voor een dag. Dit verhaal over verlies en vriendschap heeft mij zeker wel een traantje laten wegpinken. Ook zaten er enkele grappige momenten in, maar die worden weggevaagd door de sterke drama. Om de een of andere rare reden heb ik iets met zielige verhalen en daarom heb ik ook iets met AnoHana. Zeker niet zomaar een anime in mijn mening.