Ik ga op vakantie en neem mee...

Als je een dief bent die toevallig op deze post beland is dan heb je pech gehad. Vandaag ben ik niet één van die mensen die zo stom is hun vakantiebestemming op het wereldwijde web te zetten. Waarschijnlijk ga ik dit jaar niet op vakantie. Om drie weken in een piepkleine caravan met mijn ouders door te brengen is mij niet gezien. Het kamperen is mij ontgroeid. Als je met vier personen op zo'n kleine oppervlakte zit dan is privacy erg schaars. Het kleine beetje privacy dat ik heb is eigenlijk wel een must voor mij.

Dat ik niet langer met het gezin wil kamperen heeft niets te maken met mijn vakantielust. Ik zou graag rond de wereld reizen. Ik droom ervan naar (exotische) steden te gaan en mijn eigen zeven wereldwonderen te ontdekken.
Stel dat ik een groot budget had en overal in de wereld naartoe kon. Wat zou ik dan graag bezoeken? Waar zou ik naartoe gaan? Wat gaat er mee als souvenier? Welke plaatsen hoop ik graag nog eens te zien met mijn eigen ogen? Hopelijk wordt dit een lijstje met al mijn toekomstige vakantiebestemmingen.

1. Londen

© weheartit.com

Even zag het er naar uit dat ik een paar dagen naar Londen zou gaan. Toen de plannen gemaakt waren kon ik het ook niet laten een paar keer op en neer te springen van blijdschap - iets wat ik bijna nooit doe. Ik weet nog goed dat ik met school naar deze stad ging. Mijn vriendinnen gingen mee met de Berlijn groep en dus was het een erg eenzame reis. Ondanks dat ben ik verliefd geworden op de stad. De architectuur, de gezellige sfeer die er rondhangt, het hart van de musicals en de prachtige plek die Covent Garden heet. Londen heeft een plaatsje in mijn hart gekregen. Iets wat geen enkele andere stad nog heeft kunnen bereiken. Het liefst zou ik niet alleen op vakantie gaan naar Londen, maar er gaan wonen.

2. Japan

© weheartit.com

Het land van de rijzende zon staat ook op mijn wishlist. Japan is de geboorteplaats van anime en manga, in de wijken van Tokyo ontstond de enorm schattige lolitacultuur, het eten is er vast goddelijk en dan heb ik het nog niet eens gehad over de enorm interessante en mysterieuze hystorie en mythologie. Als ik in Japan ben wil ik een festival bezoeken in yukata terwijl ik smikkel van dango of yakitori, wil ik aziatische make-up uitproberen, mijn haar laten knippen, gave kleding kopen, Tokyo bezoeken, meer leren over de geisha's, een wens doen bij een tempel, echte authentieke ramen eten bij zo'n ramenbar, Japanse thee drinken uit Japans servies en lopen onder rijen van kersenbloesems. Allemaal leuk en aardig, maar de taal gaat nog een probleem worden.

3. Seoul

© weheartit.com

Aziatische drama's kunnen rare dingen met je doen. Nadat je uren hebt zitten staren naar knappe aziaten merk je dat je in het dagelijkse leven ook vaak alleen maar oog hebt naar het aziatisch mannelijk schoon, maar ook kunnen drama's ervoor zorgen dat je af wilt reizen naar steden waarover je eigenlijk niet eens zoveel weet. Is het heel slecht dat ik vooral naar Seoul wil omdat ik dan heel de dag tegen zuid-koreanen aan kan kijken, iets meer hoop heb mijn k-pop idols te ontmoeten, mij waan in het decor van mening Koreaanse drama en koreaanse make-up in de winkel kan kopen? Sommige dromen zijn nou eenmaal oppervlakkig en onrealistisch.

4. New York / stedenreis VS

© weheartit.com

Sex and the City heb ik nooit gevolgd, maar buitenom deze serie zijn er genoeg andere tv- en filmmomenten die ervoor hebben gezorgd dat ik er van droom door de straten van New York te banjeren. Wat dacht je van Glee, Gossip Girl, Enchanted, The Devil Wears Prada en al die andere films waar ze times square en central park bezoeken? Als ik in New York ben wil ik shoppen, de toeristische trekpleisters bezoeken, naar een echte New Yorkse Starbucks gaan, een musical op Broadway bezoeken (waarin Lea Michele de hoofdrol speelt?) en een klein ritje maken in de beroemde gele taxi's. Het zou helemaal geweldig zijn als ik deze stedentrip zou kunnen combineren met andere Amerikaanse steden als Los Angelas, Las Vegas, Chicago en Miami.

Op de een of andere manier heb ik reizen altijd al samen zien gaan met carrière maken. Als ik ooit de kans krijg te schrijven voor een reismagazine of de nieuwe Floortje Dessing moet worden maak ik geen bezwaar! Ik wil leren over nieuwe en oude culturen, ik wil de overbijfselen van de geschiedenis van de wereld met mijn eigen ogen zien, ik wil dingen meemaken die thuis niet gebeuren en ik wil voor verrassingen komen te staan. We zullen zien wat voor prachtige oorden ik nog mag bezoeken.

Waarom ik boeken in het Engels lees

Buiten mijn schoolboeken om heb ik dit jaar nog geen enkel boek in het Nederlands gelezen. Waar Engelstalige boeken verhalen vertellen over verre fantasierijke werelden, kom je in het Nederlands voor hetzelfde genre al gauw bij vertalingen uit. Er is niets mis met de vertaling van boeken naar de Nederlandse taal. Het maakt de boeken namelijk toegankelijker voor de meeste Nederlanders. Wanneer iets lezen toegankelijker maakt sta ik daar helemaal achter. Het is niet zo dat ik vind dat iedereen moet lezen, want iedereen heeft zijn eigen hobby's en interesses. Wel vind ik dat je minstens moet hebben geprobeerd om een goed boek te lezen. Anders weet je namelijk niet wat je mist.

Buitenom dat vertaalde boeken het verhaal toegankelijker maken zou het hypocriet zijn om te zeggen dat ik tegen vertalingen ben. Het was namelijk de Nederlandse versie van Harry Potter die mijn liefde voor fantasyboeken heeft aangewakkerd. Deze boeken heb ik verslonden alsof mijn leven ervan afhing. Harry Potter is een van de eerste boeken waarop ik echt verliefd ben geworden. Alleen de originele versie? Daar ben ik niet aan toe gekomen.

© weheartit.com

Waarom niet mag een groot raadsel zijn. Toen mijn Engels steeds beter werd heb ik mij namelijk eens gewaagd aan Engelse boeken. Het begon bij de Twilight serie, die ik graag wilde lezen voordat de film uitkwam. Al gauw had ik mijn standpunt gevormd. Waarom zou ik voor een vertaalde kopie gaan als ik kan kiezen voor het origineel? Een vertelde versie verteld het verhaal niet uit de ogen van de schrijver. Een boek in een andere taal kan het verhaal nooit zo precies overbrengen als de schrijver bedoeld heeft. Het zijn niet de exacte woorden die de schrijver kwijt wilde. De grote lijnen blijven overeind, maar zijn het niet juist de kleine dingen die het hem doen?

"Trust my words, you won't get away with this. Not in a million years!" of "Vertouw op mijn woorden, hier zal je niet mee wegkomen. Nog in geen miljoen jaar!" Wat klinkt er cooler? Voor mij is dat toch echt het eerste. Vechtscenes of ruzie klinken zo slap in onze eigen Nederlandse taal. Wij hebben geen echte strakke scheldwoorden. Alles lijkt in het Engels veel gaver te klinken. De woorden krijgen een soort pit mee die in het Nederlands niet te evenaren is.

Als je Engels moeilijk vind, maar wel van lezen houdt blijf dan vooral in onze taal lezen. Ik zeg ook niet dat ik Nederlandse boeken slecht vind. Ik ben gek op de boeken van Simone van der Vlugt, net zo gek als ik vroeger was op de boeken van Carry Slee. Alleen als ik de keuze heb in het Engels te lezen, blijf ik dat vooral doen.

Ik kan niet zonder mijn laptop!

Wat sommige mensen met hun mobiel hebben dat heb ik met mijn laptop. Er niet vanaf kunnen blijven en het idee hebben dat ik zonder dat ding geen contact heb. Wellicht ken je het wel. De verslavingsgraad is op zijn zachtst gezegt hoog te noemen. In de weekenden en vakanties zit ik wel 12 uur achter mijn laptop. De erkenningsfase is de eerste stap zeggen ze toch?

Bovenstaand plaatje is mijn laptop, een Packard Bell TJ65. Een prachtig ding vind ik het. Misschien heb ik mij teveel laten afleiden door het fijne design toen ik hem kocht. Daar kom ik weer met mijn bekentenissen: als ik shop voor gadgets kijk ik veel te veel naar het design van het product. Daarin ben ik vast een typisch meisjesmeisje. Het oog wil ook wat. Als ik 12 uur per dag naar dat ding moet kijken, mag hij er toch ook wel een beetje leuk uit zien?

Praktisch gezien is dit misschien niet zo slim. Hoewel deze laptop er leuk uit ziet zit de aan/uitknop niet op een handige plek. Deze bevind zich namelijk aan de rechterkant van het scharnier dat je scherm en toetsenbord aan elkaar vasthoudt. Doordat ik elke week heen en weer reis krijgt die laptop nogal wat te verduren. Een paar maanden geleden ontdekte ik dan ook dat er een deuk was ontstaan vlakbij de aan en uit knop. Toen ik gisteren mijn laptop uit zijn tas haalde schrok ik mij kapot. De omlijsting van de aan en uit knop was kapot. Nu krijg ik de laptop waarop ik dit typ alleen nog maar aan de praat als het scherm achterlijk ver naar achteren staat. Je begrijpt dat ik verwacht dat hij de terugreis niet zal overleven.

'Rowie in haar meest beklede houding,' grapte mijn moeder.

Zonder laptop kan ik geen aziatische drama's kijken, ben ik een groot deel van mijn muziek en filmpjes kwijt, kan ik niet verder werken aan mijn verhaal, is mijn uitdaging om deze maand elke dag te bloggen mislukt, kan ik moeilijk op msn, kan ik niet gamen, kan ik moeilijker films kijken, kan ik niet beginnen aan seizoen 4 van Chuck, kan ik geen beauty- of fashionblogs bijhouden, kan ik niet genieten van de YouTubers waarop ik geabboneerd ben. Dit is nog maar een kleine fractie van de 'lijst'. Als ik erbij stil sta hoe afhankelijk ik eigenlijk wel niet ben van deze machine schrik ik altijd even.

Challenge: De hele maand Juli bloggen!

Ik wil deze maand proberen elke dag een blogpost te plaatsen. Hierbij hoef ik mij niet te houden aan een vast onderwerp. Het zal juist een uitdaging zijn om elke dag iets te vinden om over te schrijven.
Bloggen... misschien is het gewoon niet mijn ding. Dit is niet de eerste blog die gedoemd is om naar de vergeten pagina's op internet te verdwijnen. Dat zou kunnen liggen aan de weinige reacties (die je toch kunnen motiveren om verder te schrijven) of vroegere herinneringen dat het niet slim is een online dagboek bij te houden. Je hele privéleven op internet gooien is natuurlijk nooit slim.

Ik startte deze blog een jaar geleden. Het zou de perfecte oefening worden aan het begin van mijn studie Journalistiek. Nu ik inmiddels mijn propedeuse Journalistiek op zak heb, blog ik nog steeds niet veel. Deze blog lijkt zijn richting ook maar niet te kunnen vinden. Het is een storthoop van allerlei onderwerpen. Cosplay, anime, boeken, poezië, af en toe wat muziek, posts die te maken hebben met mijn verhaal Intertwined en heel soms een persoonlijk onderwerp. Dit wil ik wel zo houden. Als ik een blogpost als deze schrijf vermaak ik mij er wel mee en dat is natuurlijk het allerleukste. Ik kan er niet goed bij dat mensen beginnen met bloggen omdat ze bijvoorbeeld verwachten dat ze dan allemaal gratis schoonheidsspullen opgestuurd krijgen. Toch moet ik eerlijk zeggen dat die beauty- en fashionblogs een bepaalde aantrekkingskracht hebben. Ik betrap mezelf er vaak genoeg op dat de urls in mijn browsergeschiedenis te vinden zijn.

Waar ik allemaal over ga schrijven kan ik zelf ook niet voorspellen. Deze blog mag dan wel een warboel zijn van allerlei woorden, maar het is mijn persoonlijke storthoop. Mijn speeltuin waarin ik creatief met woorden kan zijn.

HBO-propedeuse: in the pocket!

Vandaag mag ik met recht trots op mezelf zijn. Ik heb vanmiddag mijn HBO propedeuse Journalistiek gehaald. Wat een opluchting! Dit is echt de perfecte afsluiter van het jaar.

Het zag er niet altijd naar uit dat ik mijn propedeuse in één jaar binnen zou slepen. Eind Augustus 2011 begon ik mijn schoolcarrière aan de Fontys Hogeschool voor Journalistiek. Nieuwe school, nieuwe klas, nieuwe woonplaats. Alle veranderingen gingen mij moeilijker af dan ik dacht. Daardoor was ik erg stil op school. Ook het schrijven van nieuwsberichten bleek niet zo makkelijk te zijn. Ik was het gewend om fictieverhalen te schrijven, maar dit was totaal iets anders! Een herkansing voor mijn Journalistiek dossier, waarin onze Journalistieke producten gebundeld worden, was het gevolg. De volgende periode volgde er weer één. Door mijn goeiste Nederlands, zullen we maar zeggen.

Toch was de tweede periode de start van een groei. Van de ene op de andere dag begon ik steeds meer mijn mond open te doen. Waar ik eerst nog doodangst uitsloeg als ik op iemand af moest stappen regelde ik aan het einde van het jaar interviews zonder enige angst. Ik vond het juist een hele openbaring. Een zoektocht naar verhalen. Mijn nieuwsgierigheid verdrong langzaam maar zeker mijn verlegenheid.

Er zijn nog punten waaraan ik moet werken. Mijn Nederlands kan duidelijk nog wat verbetering gebruiken en ook het nieuws zal ik beter moeten bijhouden. Ik moet zorgen dat ik mijn creativiteit en wil behoudt. Dan zou mijn droom om van het schrijven mijn beroep te maken zomaar eens uit kunnen komen.

Filmpjes maken

Soms zijn er van die dingen waar je vroeger helemaal gek op was, maar wat in de loop der jaren is afgezakt. Meestal zijn dat dingen zoals spelen met barbie's of race-auto's. Daar zijn we toch veel te oud voor! Er zijn alleen ook hobby's die je opgeeft terwijl je ze nog steeds leuk vind. Dat gebeurt onder omstandigheden of simpelweg omdat je betere dingen te doen hebt. Mijn verloren hobby is filmpjes maken.

Geen filmpjes waarin ik mezelf vollop in de aandacht zette. Ik ben een keer de uitdaging aangegaan om een liedje te zingen en dat op YouTube te zetten. Een keer en nooit meer! Op de een of andere manier verspreidde het filmpje door de hele school en stond ik jarenlang bekend als dat meisje van 'het filmpje'. Een traumatische ervaring die ik niet nog eens wilde meemaken. Je kunt al wel raden dat ik geen gouden keeltje geërfd heb!
De filmpjes die ik in elkaar zette waren 'fan videos'. Filmpjes waar in ik niet bepaald legaal muziek en tv-show/films met elkaar combineerde.

De video die tot op de dag van vandaag het meeste bekeken is, is bovenstaand filmpje. Ik weet niet precies hoeveel videos ik gemaakt heb die over Instant Star gingen, maar het waren er veel! Instant Star is een canadese tv-show die ook op Ketnet werd uitgezonden. Hoofdpersonage Jude Harisson wint een wedstrijd zoals The Voice en dit programma laat haar weg naar beroemdheid zien. Een tv-show die een groot deel van mijn tienerjaren in beslag heeft genomen! Deze video heeft op dit moment 30.485 hits. Niet verkeerd, toch?

De meeste videos maakte ik met Windows Movie Maker, totdat ik overstapte op Sony Vegas Pro. Helaas begaf mijn computer het toen. Sony Vegas Pro heb ik nooit terug kunnen halen. Als ik nu nog filmpjes maak gebruik ik hiervoor Sony Movie Maker. Een programma wat veel toepassing van Vegas Pro ook bevat, maar het zijn er veel minder. Hierdoor word ik toch belemmerd.

De video waar ik nog steeds het trotst op ben!


Eigenlijk mis ik het wel. Het bij elkaar sprokkelen van beelden en muziek om zo een mooi geheel te maken. Het is een ontzettend leuke creatieve bezigheid. Ik ben gestopt met editten, omdat ik een nieuwe computer kreeg en hierbij al mijn Instant Star videos verdwenen waren. Het lukte mij ze niet opnieuw te downloaden.

Het is niet zo dat ik totaal geen videos meer maak. De enige clips die het nog doen zijn de DVD's die ik rip. Instant Star videos zal ik dus niet meer maken, maar de laatste tijd ben ik wel bezig met Anime Music Videos. Zoals de naam al zegt zijn dit muziekvideos van anime's. Vaak neem ik de tijd niet meer om mij intensief bezig te houden met het maken van filmpjes. Toch heb ik vandaag nog een filmpje geupload.

Wie weet. Misschien komt er ooit nog een dag dat ik eens ga vloggen of iets in die trant. Tot die dag hou ik het gewoon bij mijn jaarlijkse AMV. Ik heb al ideeën voor mijn volgende projecten! Het is alleen nog even afwachten of ik ze ook echt ga uitvoeren.

I Bruise Easily...

Be Yourself

ABC Tag

A. Age: Negentien. Soms is het echt even wennen dat ik gewoon al een jaartje "volwassen" ben. Time flies when you're having fun.
B. Best friend: De vriendinnen bij wie je samenkomt en het net is alsof je elkaar gisteren nog gezien hebt, terwijl dit al een tijdje geleden is geweest. Mensen waarmee je kan lachen totdat het pijn doet, maar die momenten voor geen goud zou willen missen. Mijn beste vriendinnen zijn de mensen waarmee ik (bijvoorbeeld op slaapfeestjes) uren lang over gevoelens en situaties kan praten.
C. Chore you hate: Het doucheputje schoonmaken. Ik woon inmiddels op kamers in Tilburg en daar kan je niet zomaar even het doucheputje omhoog tillen. Als je het los wilt maken moet je het losschroeven met een schroevendraaier. Eenmaal losgeschroeft bevind zich daar een miniriool met allemaal verdwaalde haren en opgedroogde doucheproduchten. Tsja, ik denk dat je het idee nu wel kent.
D. Dreamhouse: Vanaf de buitenkant zou het een schattig kasteeltje zijn, gebouwd in de Italiaanse/Franse stijl. Mijn interieur moet gezellig zijn, maar toch ook wel modern. Spiegels met een heus touchscreen die mij vertellen wat voor weer het wordt of de laatste berichten op nu.nl weergeven. Ook zou ik graag een eigen kamertje hebben met reusachtige boeken kast. Natuurlijk vol met boeken en manga's. Een kamertje waar ik vol hartelust zou kunnen schrijven. Het interieur zou vast ook Aziatische elementen bevatten, zoals ramen, lampions of kamerschermen.
E. Essential start of your day: Een momentje om nog even te genieten van dat heerlijk warme bed - oh, wacht, is het al zo laat?!
F. Favorite color: Pastelkleuren. Babyblauw en lila staan met stip op nummer een maar ook perzik vind ik mooi.
G. Gold or silver: Zilver. Op de een of andere manier vind ik dat mooier staan bij mijn huidskleur. Toch ben ik ook heel blij met de weinig goude sieraden die ik heb.
H. Height: 1,68m
I. Instruments I play: Helaas geen. Al sinds groep 8 van de basisschool wilde ik gitaar leren spelen, maar mijn ouders vertelden mij toen dat ik dat beter niet kon doen, omdat ik veel meer huiswerk zou krijgen op de middelbare school. De middelbare school heeft mij geen moeite gekost, maar het voelde wel alsof er een verbod lag op het leren gitaar te spelen. Ik zou het graag nog eens leren, maar tegenwoordig zou ik er wel geen tijd meer voor hebben.
J. Job Title (most recent): Kantoorhulp bij het bedrijf waar mijn vader werkt. Inmiddels is dat al meer dan een jaar geleden (ouch). Ik focus mij nu op mijn HBO studie Journalistiek. Misschien dat ik binnenkort in het dorp waar ik woon ga vragen of ze een zaterdaghulpkracht nodig hebben bij de plaatselijke boekenwinkel.
K. Kids: Geen
L. Life is incomplete without: Die speciale personen, schrijven, muziek, mijn verhalen, fantasie, creativiteit
M. Music that you always listen to: Maria Mena, Alexz Johnson, LIGHTS, Bruno Mars, Paramore en de radio van mijn huisgenoot die altijd keihard aan staat ;).

N. Nickname: Roro, Rowiep
O. Overnight hospital stays: Ik ben wel een aantal keer geopereerd en heb genoeg rondgelopen in het ziekenhuis, maar gelukkig heb ik nog nooit een nachtje over moeten blijven.
P. Phobias or fears: Ernstig ziek worden en dan mijn dierbaren in verdriet achter laten. Hoewel ik ook bang ben om mensen "binnen te laten" ben ik eigenlijk nog banger om ze daarna weer los te moeten laten. Ik wil dus ook geen dierbaren verliezen!
Q. Quote from a movie: "I didn't want to do this, but... here comes the smolder" - Tangled

R. Reason to smile: Goede muziek, complimentjes, lieve woorden of daden van vrienden
S. Siblings: Een broertje van 17. Oei, wat was dat toch wennen toen hij ineens groter was dan mij. Inmiddels was dat alweer jaren geleden en nu is hij zowat twee koppen groter.
T. Time you wake up: Meestal beginnen mijn lessen om 09:30. Ik zet mijn wekker om 08:00 zodat ik langzaam wakker kan worden, maar deze winter lukt het mij niet gelijk uit bed te stappen.
U. Underwear: Boxershorts (of heet dat voor vrouwen een hipster?).
V. Very important date this year: Mijn 20ste verjaardag! 15 December.. heb er gewoon nu al zin in. Helemaal geweldig dat The Hobbit ongeveer rond die datum uitkomt.
W. Worst habit: Soms maak ik het mezelf veel te moeilijk. Ik ben ook vaak heel hard voor mezelf.
X. X-ray’s you’ve had done: Vol jaloezie kijk ik naar oorbellenrekjes. Dat wil ik ook! Ooit had ik zelf ook oorbellen, maar ik bleek allergisch te zijn voor nickel. Mijn oor bleek te ontsteken en mijn huisarts vertelde mij dat we de pus uit moesten knijpen. Tip: doe dit nooit! Later moest ik aan mijn oor geopereerd worden en zat mijn hele hoofd in het verband. Als aandenken heb ik een litteken wat nu nog pijn doet als je eraan zit. Ook heb ik mijn bovenlip laten laseren, zodat je mijn haren daar minder goed zag. Mijn arm heb ik ook nog een keer gebroken. Note to self: maak maar geen koprollen meer over het klimrek. Het is geen duikplank.
Y. Yummy food you make: Cupcake, vanillecheesecake met kaneel en chocolaatjes, chili con carne.

Z. Zoo animal: Het aquarium vind ik altijd zo mooi! Ik kijk mijn ogen dan helemaal uit. Het is vooral prachtig als die dieren over je heen zwemmen. Dan heb ik het idee dat ik een onderdeel ben van iets groots. Katachtigen vind ik ook heel gaaf. Ik wil later een huiskat!

Ik Wil, Ik Wil: Wishlist Oktober

Wensen heeft iedereen. Ze zeggen dat geld niet gelukkig maakt, maar dat blije gevoel wanneer je een geliefd product hebt aangeschaft is niet te ontkennen. Dit zijn de dingen die deze maand op mijn wishlist staan.

- (500) Days of Summer

- Simone van der Vlugt - In Mijn Dromen

- cupcake prullenbak

- Kate Moss Finishing Lipstick 03 van Rimmel

- Kazehaya cosplay

- Izaya pruik (voor Kazehaya cosplay)

- Aria the Animation poster

- smartphone

- blauw waxinelichtje in lotusbloem van de Blokker

- Maria Mena - Viktoria

- LIGHTS - Siberia

- bodybutter

- facial wash

- aardbeien/slagroom masker

- Essence vloeibare eyeliner

Was ik maar...

Was ik maar beter, was ik maar mooier, was ik maar slimmer. Gedachtes die allemaal wel eens in ons hoofd rondspoken. Vaak zijn ze het resultaat van een vergelijking met anderen of een vervelende gebeurtenis. Een feit is dat we met dit depressieve gedrag niks opschieten. Daarom wat tips om de situatie in een positief licht te bekijken.

1. Bedenk dat je niet de enige bent die zich zo voelt. Onzekerheid komt bij iedereen voor. Sterren, ogenschijnlijke zelfverzekerde mensen en jou.

2. Bekijk het positief. Het glas is niet halfleeg, maar halfvol. Was ik maar beter wordt ik zorg ervoor dat ik beter word.

3. Practice makes perfect. Als je iets wilt, zul je er ook voor moeten werken.

4. Leer van je fouten. Denk je nou echt dat alles in een keer goed kan gaan? Ze zeggen altijd dat de succesvolste mensen minstens een keer hebben gefaalt.

5. Verwen jezelf eens lekker. Je verdiend het!

Kleien

 Afgelopen dinsdag ben ik bij een vriendin geweest. De vriendin in kwestie is sinds kort aan het kleien geslagen en maakt nu dagelijks enorm leuke werkjes. Wees niet ongerust, bovenstaande knutsels zijn het resultaat van mijn creatieve 'outlet'. We hebben namelijk samen onze jeugd opgehaald.

Vol plezier en enige schaamte haalde ze een doos uit de kast. Deze was propvol gevult met klei, vormpjes en mesjes. Ook het plastic bestek moest eraan geloven. Na de zelfdrogende klei uitgedeeld te hebben gingen we aan de slag. Ik wist niet goed wat ik moest maken. De laatste keer dat ik gekleit had was tijdens handenarbeid op de basisschool. Nietemin vond ik het wel weer eens leuk om te proberen. Ik besloot bovenstaand kattenhoofd eerst te maken. Dat was nog een heel priegelwerkje. De grootste klus was nog om het in de goede vorm te boetseren. Helemaal glad werd het daar echter niet door, dus zitten er allemaal deuken en strepen in mijn kattenhoofd. Het tegeltje erna is een ingegraveerde Shogo die niet helemaal goed uit de verf (klei?) gekomen is. Tekenen zonder fouten maken is niet mijn sterkste punt en het was nog een hele klus mijn fouten te verbeteren. Helemaal tevreden ben ik er niet mee, maar het gaat natuurlijk om het plezier dat je erin hebt. Ik zie mezelf niet dagelijks kleien, maar het was zeker weer even leuk om te doen.

Toen ik thuis kwam en vertelde dat ik een middagje was wezen kleien keken ze mij wel even raar aan. 'Kleien? Dat doe je toch op de basisschool?' Persoonlijk zie ik het probleem er niet van. Iedereen moet lekker doen waar hij/zij zin in heeft. Kleien mag dan als kinderachtig worden gezien, maar het is toch mooi dat iemand daar plezier in kan hebben? Voor nu hou ik het bij die ene keer, maar wie weet zet ik mijn handen binnenkort weer in een stukje klei. Knutselen is en blijft leuk. Hoe oud je ook bent. Genieten van je hobby is iets voor alle leeftijden.

Doelen Stellen

Doelen stellen vind ik persoonlijk belangrijk in het leven. Het najagen van een wens of droom kan dan idealistisch lijken, maar waar leef je eigenlijk nog voor als je nergens van kunt dromen? Door doelen te stellen ben ik van mening dat je dingen kunt bereiken. Ik zeg niet dat alles zomaar binnenhand bereik ligt. Natuurlijk moet je er ook wat voor doen om uiteindelijk die grote droom waar te maken. Wie weet wordt het wel nooit werkelijkheid, maar iets kan je niet voor elkaar krijgen als je het niet eens geprobeerd hebt. Daarom zeg ik ook altijd je kunt het tenminste proberen, want als je iets niet probeert zul je het nooit weten.

Een van mijn doelen in het leven is het schrijven van een boek. Ooit wil ik gewoon eens een literair (meester)werk van mijn hand hebben uitgebracht. Dat is mijn droom en iets wat mij ontzettend gaaf lijkt. Ik ben altijd al dromerig ingesteld, hoewel ik dit liever ambitieus noem. Ik snap best dat niet iedereen zomaar een boek uit kan geven. Een succesvol boek is zowat al uitgesteld, maar toch wil ik het proberen. Ik weet niet hoelang ik erover zal doen. Op het moment heb ik enkele concepten in mijn hoofd, maar mezelf kennende weet ik niet of een ervan het ook zal overleven tot eindproduct. Toch spookt deze droom al minstens zes jaar in mijn hoofd. Ik weet dat dit iets is wat ik voor mezelf wil bereiken. Ik zie het niet als einddoel, maar schrijfster is wel mijn verlangde carriére. Eerst had ik altijd voor ogen dat ik een fantasyboek wilde schrijven, na helemaal verkocht te zijn aan de Harry Potter serie. Tegenwoordig heb ik echter ontdekt dat ik ook een grote belangstelling in thrillers heb. Misschien zou dat ook een uitkomst zijn om in dat genre een boek uit te brengen. Wat voor verhaal het ook wordt, ik ben vastberaden ooit nog een boek uit te geven.

Een van mijn doelen deze week was dat ik elke dag een stukje zou schrijven. Niet alleen om mijn Journalistieke kwaliteiten te beproeven, maar vooral om het doorzettingsvermogen in een blog te kweken. Een vriendin van mij heeft een maand lang elke dag een tekening moeten maken voor haar opleiding en dus leek het mij een goede oefening om het minstens een week lang vol te houden een stukje te schrijven. Na deze post (en eerlijk gezegd heb ik nog maar 10 minuten) is dit doel dan ook geslaagd.

Denk nu niet dat ik echt al mijn doelen nastreef. Soms stel ik een doel (zoals het laten epileren van mijn wenkbrauwen, waar ik nu al een maand over loop te zeiken), maar doe ik er eigenlijk niks aan. Het refrein van Bruno Mars' Lazy Song is op deze dagen dan ook de soundtrack van mijn leven. Ik zal nooit stellen dat ik geen lui persoon ben. Heel eerlijk geef ik ook toe dat ik te weinig geleerd heb voor mijn theorierijexamen, waardoor dit doel dus ook niet behaald is. Soms zijn er van die dagen dat je er gewoon even helemaal geen zin in hebt.

Met doelen stellen bedoel ik dan ook grote doelen. Wensen die levens bepalend zijn, zoals bijvoorbeeld mijn studiekeuze. Ik ben er allang achter dat als ik iets echt, echt, echt, echt wil ik er dan ook voor ga. Zo heb ik dit jaar toch maar mooi mijn HAVO-diploma gehaald met een mooie lijst. Ook hoop ik over 4 jaar te kunnen zeggen dat ik ben afgestudeerdrd tot Bachelor in Journalism. Ik kan de toekomst niet voorspellen, maar ik kan wel dromen over hoe het er over zoveel jaar uit zou moeten zien.

Weet je wat het stomme is? Dit bericht is niet op tijd. Momenteel is het twee over twaalf. Doordat ik per ongeluk verkeerd op backspace drukte en mijn internet uitviel houdt dit dus in dat ik mijn doel om elke dag van de week een stukje te schrijven niet behaald heb. Waarom? Mede doordat ik hier erg laat mee was op de avond, maar ook door simpel toeval. Dit toont alleen maar aan dat we zelf niet alles in de hand hebben en we gewoon niet kunnen voorspellen hoe alles loopt.

PS: Ik ben de functie die automatische conceptberichten opslaat zeker dankbaar.

Zaterdag is Frietdag

Hebben jullie dat ook? Dat je op een bepaalde dag standaard hetzelfde gerecht eet? Elke week, elk maand en elk jaar. Bij ons is het sinds jaar en dag vaste kost om zaterdag friet te halen bij de snackbar. Hoewel we allemaal van mening zijn dat de friet niet eens zo heel geweldig is zijn we helemaal fan van de snacks die ze serveren. Mijn moeder en ik delen altijd een kroket en frikandel. Van die laatste maak ik dan mijn eigen frikandel speciaal door hem open te snijden en er curry en mayonaise in te doen. Altijd in die volgorde anders heb ik het idee dat hij anders smaakt. Voor de afwisseling doen wij er soms een bamihap, nasischijf, potje stoofvlees of frikandel speciaal bij. Op de frieten zelf komt natuurlijk Remia frietsaus en curry. De laatste tijd hebben we ook Amerikaanse frietsaus op tafel staan. Je weet wel, die saus van de McDonalds. Heerlijk vind ik het.

Echt gezond is het misschien niet om ieder weekend dit ritueel in ere te houden, maar mijn zaterdagavond is zowat niet goed als ik geen snacks en friet gegeten heb. Momenteel ligt mijn gewicht rond de 50 kg, dus je kunt zeker niet spreken van overgewicht. Net als een klein kind kijk ik de hele week al uit naar de snacks die bij deze friet horen.

Hoewel het een traditie is om het elke zaterdag te doen zijn er toch dagen dat we er vanaf stappen. Deze voorbeelden zijn enkel maar erg zeldzaam, maar vandaag was zo'n dag. Vandaag aten we namelijk Chinees, wat overigens ook heerlijk is. Helemaal getreurd ben ik nu niet, want mijn frietportie van de week heb ik namelijk gisteren al gehad.

Gezond eten is natuurlijk iets waar ik ook van kan genieten. Een goede salade of goed klaargemaakte ovenschotel gaat er bij mij net zo lief in. Toch kan ik zeker ook genieten van een lekker bakje friet (met mayonaise), kroket of frikandel speciaal. Ik ben gezond, dus een bakje friet eens in de week moet kunnen, toch?

Theorie examen van de (rij)baan

Om 10:00 was het zover. Niet goed voorbereid begon ik aan het theorie rijexamen. Daar zat ik dan. Wachtend in een ruimte vol met andere examenkandidaten. Ik wist niet wat mij te wachten stond en raakte dan ook lichtelijk in paniek toen de klok 10:05 sloeg. Blijkbaar was het andere examen iets uitgelopen en zou het zo beginnen. Weer vijf minuten later was het dan eindelijk tijd. Enkele kandidaten werden naar boven geroepen waarin wij in een ruimte kwamen waar we onze plaats moesten innemen. Iedereen liep zo de zaal in, maar het bleek achteraf dat ik mijn ID had moeten afgeven. Was het de bedoeling dat dit gelijk was gebeurd of pas toen ik naar boven liep? Ik ben serieus gewoon naar binnengelopen en niet eens een keer kwam er iemand naar mij toe om uit te leggen hoe het werkte. Ik wist wel dat ik mijn ID af moest geven, maar ik wist niet waar. Gelukkig hielden de dames van het CBR een controle, dus ik werd redelijk snel naar mijn plaats gewezen. Toch zou het prettig zijn als ik de volgende keer wat meer informatie zou krijgen over hoe alles verloopt.

Het examen zelf ging belabberd. De klap die ik kreeg van de uitslag was nog te doen, want ik had mijzelf er al op berekend. Wat kan je verwachten als je er niet veel op geblokt hebt? In alle eerlijkheid heb ik de laatste paar dagen dat boek pas aangeraakt. Ik ben ongeveer tot de helft gekomen met alles doorlezen en toen ben ik de borden in mijn hoofd gaan stampen. Mijn "studeersessie" sloot ik af met het doornemen van de aantekingen die ik tijdens mijn theoriecursus gemaakt had. Uitstellen is iets waar ik soms verschrikkelijk goed in kan zijn, als het onderwerp mij niet veel kan interessen. Als ik eerlijk ben moet ik ook zeggen dat het minimale promille van banden mij niets kan schelen. Gevaarsherkenning ging nog best goed, met 14 goede antwoorden van de 13 toegestane heb ik dat gewoon gehaald. Het probleem zat hem echter in de vragen. Van de 35 toegestane goede antwoorden had ik er dus maar 25 goed. In totaal zijn dat dus 15 fouten en 10 onnodige fouten. Ai, dat is niet zo best. Voor mijn volgende poging zal ik zeker eens wat meer de boeken openslaan en toetsen oefenen. Hopelijk komt er dan een ander resultaat uit de bus.

Vrouwen In Hun Recht

Hoewel ik mezelf geen Dolle Mina wil noemen en Aletta Jacobs niet mijn grootste voorbeeld is, kun je mij wel een heel klein beetje als feministisch omschrijven. Waarom? Ik pleit voor gelijke rechten van vrouwen en mannen en wens als vrouw zijnde zeker ook met respect behandeld te worden. Vrouwen en mannen zijn niet hetzelfde, maar ik vind dat het vrouwelijke geslacht minstens de keuze moet hebben om dezelfde banen als een man te kunnen krijgen.

Mijn eigen ervaring met deze vorm van discriminatie is gelukkig niet erg groot. Meestal voel ik mij wel in mijn waarde gelaten, maar na een mailtje ontvangen te hebben stond ik toch wel even met mijn mond vol tanden. Ik stuurde heel fatsoenlijk (misschien zelfs wel te netjes) een mailtje om een afspraak voor een bezichtiging bij een Tilburgse kamer te regelen. Gisteren kreeg ik ook al vrij snel een reactie van een meisje en op internet zag alles er goed uit. Tot dat ik rond de middag ineens een mailtje kreeg van een jongen die ook in dit huis woonde. Wat naïef opende ik het mailtje. Tot mijn grootste schrik was dit de context: 'Ben je wel lekker? Verstuurd vanaf mijn iPhone.' Sorry? Is dit echt de manier waarop je iemand die naar je kamer komt kijken begroet? Het mag hier misschien gaan om een flauwe grap van een vriend van de besbetreffende gozer of misschien is de jongen niet helemaal sober. Ik wist echt niet goed hoe ik hier op moest reageren. Een beetje geschokt typte ik het berichtje over naar een vriendin, die het ook maar raar vond. Een kwartiertje later besloot ik het aan mijn ouders te lezen, maar deze vonden dat ik gewoon naar de kamer moest gaan kijken en zagen niet in waarom ik zo overdreven reageerde. Ik voelde mij namelijk niet in mijn waarde gelaten en alle zin om naar de kamer te gaan kijken was gelijk weg. Een eerste indruk is van levensbelang en de indruk die ik hiervan kreeg was dat ik een studentenhuis moest gaan delen met een perverse jongen. Nu snap ik best dat het voor sommige jongens leuker is als er een knappe huisgenote bij hun woont, maar je stuurt toch niet zo'n mailtje voordat je iemand ontmoet hebt?! Ik vind het belangrijk dat ik mij op mijn gemak voel in zo'n studentenhuis en na dit mailtje voelde ik mij totaal niet op mijn gemak. Het is dan ook onnodig om te zeggen dat ik besloten heb deze afspraak niet na te komen. Het is niet dat ik de jongen geen tweede kans gegeven heb. Mijn reactie was namelijk een gevat antwoord, namelijk: 'Ben je wel helemaal sober? Was deze reactie nou voor mij bedoeld of niet?' Na een reactie hebben gekregen die uit niets anders bestond dan een paar spaties en de zin: 'Verstuurd vanaf mijn iPhone.' was het voor mij ook meer dan duidelijk dat dit niet mijn nieuwe huisgenoot zou worden.

Was mijn reactie overdreven? Zelf sluit ik dat niet helemaal uit. Hoewel ik weet dat ik wat overgereageerd heb, heb ik ook normen en waarden en respect staat bij mij heel hoog in het vaandel. Ergens kan ik wel een beetje om het mailtje lachen, want zeg nou eerlijk de zieligheidsfactor druipt er vanaf. Als de desbetreffende jongen mij zoiets had gestuurd als wij mogelijk al samen hadden gewoond dan had ik het nog wel door de vingers gezien, maar op dit moment valt het mailtje onder de categorie ongewenste intimideiten. Wat ik de studenten toewens? Een "lekkere" huisgenote die zulke fratsen kan accepteren.

Ik geef eerlijk toe dat ik niet veel van jongens gewend ben op dit gebied. Misschien dat ik daarom zo reageer, maar dit huis wordt het niet voor mij. Natuurlijk mogen mannen opmerkingen maken als lekkerding naar vrouwen. Andersom zal dit heus ook wel eens gebeuren. Het ging ook niet zo zeer om de context zelf, want ik snap best dat er ergere dingen getypt hadden kunnen worden, maar ging om het moment daarop en het 'principe'. Maandag ben ik ook naar een kamer wezen kijken en als ze alles rond kunnen krijgen met de twee overige huisgenoten heb ik misschien zelfs al een onderdak. Dit is ook wel een van de redenen waarom ik toch niet ben wezen kijken (ook al is het nog lang niet zeker of de kamer van mij wordt).

Om toch nog "ontopic" te blijven, mijn visie op deze kwestie is dat vrouwen in hun waarde gelaten moeten worden. Opmerkingen als lekkerding enzovoort zijn zeker niet verboden, maar zorg er wel voor dat je ze op het juiste moment doet (bijvoorbeeld in een club). Ik vind het belangrijk dat vrouwen net zo ver moeten kunnen komen als mannen wanneer zij dit zelf verlangen. Vrouwen zijn niet beter als mannen, maar het is zeker ook niet andersom. We zijn allemaal menselijk en zo moeten we ons ook maar eens gaan gedragen.

Dingen Kopen Om Te Kopen

Heb jij dat ook? Dat je zomaar iets koopt omdat je op dat moment vindt dat je het hebben MOET, terwijl je het eigenlijk niet bepaald nodig hebt. Dit artikel gaat niet eens zo nodig over miskopen, ook al zijn die natuurlijk niet uitgesloten bij deze impulsieve aankopen.

Begrijp mij nou niet verkeerd. Er is heus niets mis met het verwennen van jezelf door deze artikelen. Het blije gevoel van deze aankoop is iets wat je af en toe nodig hebt, maar wanneer je in geldnood zit is het misschien toch wat minder. Je kunt je geld immers maar een keer uitgeven.

Vroeger had ik nooit moeite met sparen. Hoewel ik nog steeds niet wil zeggen dat ik een gat in mijn hand heb zijn er bepaalde gelegenheden waarop ik zeker wel eens los ga wat betreft (onnodige) aankopen. De zelfcontrole is niet helemaal tot niveau 0 gezakt, maar achteraf ontstaat de vraag wel eens waarom ik iets ook alweer gekocht heb. Echte spijt is het niet, maar nu ik aankomend student ben zal ik toch op mijn geld moeten letten. Gisteren tijdens een middagje shoppen in Breda heb ik dan ook wel €7,20 onnodig uitgegeven aan eten. Erg impulsief kocht in cupcakes, want ik was benieuwd naar de smaak. Nog geen vijf minuten later stond ik echter aan de balie van een snackbar friet te bestellen met het zakje cupcakes in mijn handen houdend. Kleding heb ik niet gekocht, wat zeker niet kwam doordat ik niks leuks zag. Zowat alles wat ik zag was leuk, maar met recente aankopen in mijn achterhoofd heb ik mij toch in gehouden. Dat geldt alleen niet voor leesvoer. Momenteel heb ik een geweldig boek geleend van een vriendin, Blameless van Gail Carriger uit de Parasol Protectonate Series. Misschien is het wel handig om te melden dat ik dit derde boek uit de serie nog niet uitgelezen heb, maar toch alvast deel vier heb ingeslagen. Momenteel staat Heartless heel verleidelijk in mijn kast.

Ook kan ik mij nog een middag herinneren waarop ik na het passen van een skinny jeans dit jurkje tegen kwam en er zo van gecharmeerd was dat ik het na wat twijfelen echt moest passen. Het stond zo leuk dat ik niet veel later ermee de Zara verliet. Zoals het weer er nu uit ziet zal het nog wel even duren voordat ik het weer met trots kan dragen, maar in ieder geval had ik wel een mooi jurkje voor mijn examenuitreiking (hoewel ik het ding eigenlijk totaal niet nodig had).

Dan nog maar niet te spreken over alle mangas die in mijn kamer rondslingeren. Als je je bedenkt dat deze Japanse strips gemiddeld 10 euro kosten en ik nu zowat rond de 70 exemplaren in mijn collectie heb, is dat toch €700 euro dat ik eraan besteed heb. Natuurlijk kost iedere hobby geld en er zijn ook zeker mangas bij waar ik enorm gek op ben. Toch moet ik in alle eerlijkheid melden dat ik niet van ieder boekje evenveel genoten heb en als ik mij bedenk dat ik €700 euro rijker had kunnen zijn ontstaat er wel een klein gevoel van schaamte. Van de andere kant gezien vind ik niet dat je niks met je geld mag doen. Als je alleen maar spaart en nooit iets uitgeeft zul je ook nooit wat hebben ook. Alle genoemde aankopen in deze blogpost waren dan misschien wel impulsief en niet altijd even slim, maar toch heb ik er veel plezier van gehad (behalve een manga die ik echt niet doorkomen kan). Mijn mening over dingen kopen om te kopen? Af en toe is het wel fijn, maar doe het met mate en alleen als je portomonnee het toelaten kan.

Ik ben een journaliste in spé!

Er zijn mensen die niet weten wat ze willen worden. Op zo'n jonge leeftijd iets moeten kiezen wat je voor de rest van je leven moet doen is ook geen makkelijke taak. Het grootste gedeelte van de middelbare school leerlingen struinen de HBO-scholen af op zoek naar iets wat ook maar enigszins bij ze past. Of dit de goede keuze is moeten ze alleen nog maar afwachten. Nu geldt dat laatste ook voor mij, maar ik hoor bij de paar gelukkige tieners die al jaren weet wat ze wil doen. Ik wil schrijven voor geld en daarom ga ik vanaf aankomend semester de opleiding Journalistiek op de Fontys Hogeschool voor Journalistiek in Tilburg studeren.

Al sinds het einde van de brugklas kwam ik tot de conclusie dat ik Journalistiek wilde studeren. Dit is nu ongeveer zes jaar geleden. Wat mij uiteraard zo aantrok, was de mogelijkheid om verhalen over te brengen. Later besloot ik dat Journalistiek de geschiedenis van later is en dat ik dus letterlijk geschiedenis zou schrijven.

Na een iets wat gedemotiveerd tweede jaar, moest ik vanaf de derde helaas doorstromen naar de MAVO. Deze heb ik in twee jaar met vlag en wimpel gehaald en mocht dan ook doorstromen naar de HAVO. Een andere optie had ik (ambitieus en vastbesloten als ik was) dan ook niet. Mijn zinnen waren nog steeds gezet op de Journalistiek. Toch heb ik mij de afgelopen twee jaar goed georiënteerd om zeker te weten dat dit wel echt was wat ik wilde. Mijn tweede (en zelfs derde) keuzes lagen ook al klaar, maar gelukkig kon de loting mij niet stoppen om echt Journalistiek te gaan studeren.

Tijdens het intakegesprek van deze opleiding was mij al verteld dat Tilburg een loting van de regering opgelegd krijgt, omdat dezelfde opleiding in Utrecht zo populair is, dat alle Journalistiek opleidingen in Nederland verplicht zijn te werken met een numurus fixus. Ik was hier alleen wel een beetje sceptisch over. Wat als het alleen een verkooppraatje was? Ik heb dit verhaal echter vaker gehoord en donderdag was het dan zover. Het lotingsresultaat kwam positief uit de bus! Vanaf eind Augustus ben ik dus een Journalistiek studente.

Wat ik precies in de Journalistiek wil gaan doen, weet ik nog niet precies. Er is nog zoveel van het wereldje dat ik niet ken. Mijn voorkeur gaat uit naar de geschreven media. Wanneer ik mijzelf probeer in te beelden op de televisie of radio gaat dat niet helemaal zonder lach of stoot, maar wie weet blijk ik er wel verborgen talent voor te hebben. Je moet je verborgen talenten niet onderschatten, want je weet niet waar je mee te maken hebt. Schrijven is echter wel een talent wat ik niet onder verborgen beschouw en dus ben ik als een kind zo blij dat ik er waarschijnlijk iets mee kan gaan doen. Een ambitieuze droom als muziekjournaliste die in Londen verblijft en de grootste sterren mag interviewen is dus nog niet helemaal in elkaar gestort. Reizen voor mijn werk zou ook geweldig zijn, maar problemen met het serieuzere nieuws heb ik ook niet. We zien allemaal wel waar het strand.

De alom bekende verhalen dat de helft van de HBO studenten na de kerst al van de opleiding is, zijn mij natuurlijk ook bekend. Wie weet gaat Journalistiek het toch niet worden, maar als je het niet probeert zal je het nooit weten, toch?

Welkom, Wilkommen, Welcome

Mijn naam is Rowie van der Vliet, wat overigens niet uitgesproken wordt op zijn Engels, maar op zijn Nederlands. Dat terwijl ik vernoemd ben naar een zekere Rowie uit de serie Flying Doctors. Een Australische serie van ver voor mijn tijd, waar ik dus mijn hele leven lang ook geen aflevering van gezien heb.

De reden van deze blog is mede dat ik mijn spelling moet oefenen, omdat ik volgend jaar waarschijnlijk de HBO-opleiding Journalistiek ga volgen. Daarnaast is het natuurlijk ook een goed excuus om te schrijven. Het idee van een weblog spookt nu al een aantal jaren in mijn hoofd. Het heeft zelfs tot een aantal mislukte pogingen geleidt. Weblogs waarbij ik niet verder kwam dan de beginpost, weblogs zonder enig echt doel. Deze poging kan natuurlijk even fataal mislukken als die andere, maar als je het niet probeert zul je het nooit weten, toch?

Waarover ik ga schrijven is mij tot nu toe een raadsel. Waarschijnlijk dingen die mij interesseren en opvallen. Ik verwacht dat er reviews op komen te staan van animes en mangas, maar ook muziek. Misschien kun je hier in de toekomst ook wel het proces van mijn cosplays volgen. Verward door al deze begrippen? Niet getreurd, waarschijnlijk zal ik ze in de toekomst dubbel en dwars uitleggen.

Wat mij bezig houdt in het dagelijkse leven is het schrijven van verhalen, manga lezen, anime kijken, muziek luisteren en vooral veel uren achter de computer zitten. Dat laatste is een uit de hand gelopen hobby en niet eens in de zin dat ik er mijn geld mee verdien. Denk hierbij meer aan de vorm van een verslaving. Een drastisch woord, maar ik draai niet om de feiten heen. Nu wil ik hiermee niet zeggen dat dit gelijk een probleem hoeft te zijn. Problemen zijn er immers om opgelost te worden en ik vind het prettig mijn status op online te hebben.

Sinds je deze link heb aangeklikt is er vast een vraag in je opgekomen. Waarom heet deze blog in godsnaam Shogomel? Zoals je misschien al gemerkt had lijkt het op het merk Chocomel, alleen dan met de verandering van twee letters. Shogo is een eigen verzonnen karakter, wat tot nu toe best veel voor mij betekend heeft. Daarnaast is hij ook een van mijn favoriete karakters. Hij komt uit een fanfiction verhaal van Naruto, wat zich ongeveer 17 jaar na de originele serie afspeelt (in de setting waarin deze zich op dit moment bevind). Hier ben ik al een aantal jaren met een vriendin (naja, eigenlijk twee) mee bezig en we hebben zelfs gecosplayed als deze original characters. Omdat ik de username geinig vind en ik een ramp ben met het verzinnen van namen heb ik mijn weblog tot Shogomel omgedoopt.

In de eerste plaats schrijf ik deze blog vooral voor mezelf. Ik hoop hierbij mijn schrijf kwaliteiten en spellingsfouten te verbeteren op een leuke en interessante manier. Leuke reacties en opbouwende kritiek is natuurlijk welkom.